ΝΑ ΒΟΗΘΑ ΚΑΝΕΙΣ Ή ΝΑ ΜΗΝ ΒΟΗΘΑ, ΙΔΟΥ Η ΑΠΟΡΙΑ

Ο ΤΡΑΧΙΝΖΩΛ ΚΑΙ Ο ΦΤΕΡΩΤΟΣ ΔΡΑΚΟΣ
Ιούλιος 2, 2018
16/04/2018


Σήμερα στην τηλεόραση άκουσα ότι ζούμε σε μια ατομιστική κοινωνία. Αυτό σημαίνει ότι όλοι σκέφτονται κυρίως τον εαυτό τους. Το δικό μας συμφέρον και η δική μας επιτυχία είναι στην πρώτη θέση. Αυτό με έκανε να σκεφτώ: είμαι ατομικιστής; Νοιάζομαι μόνο για τον εαυτό μου, ή και για τις ανάγκες και την ευημερία άλλων ανθρώπων;
Με δεύτερη σκέψη, ίσως είμαι πραγματικά ατομικιστής. Τα προβλήματα της κοινωνίας είναι τεράστια: πόλεμοι, φτώχεια, βία και ούτω καθεξής. Προφανώς δεν μπορώ να κάνω τίποτα, καθώς αυτά είναι μεγαλύτερα από μένα. Εάν η κοινωνία πρέπει να αλλάξει ή να βελτιωθεί, κάποιος άλλος θα πρέπει να το σκεφτεί.
Σκεφτόμουν αυτό, ενώ πήγαινα με το ποδήλατο στο σπίτι του Γιώργου. Επιτέλους, θα μπορούσαμε να παίξουμε με το καινούριο βιντεοπαιχνίδι του, και δεν κρατιόμουν. Μιλούσαμε εβδομάδες γι 'αυτό, και τώρα που το είχε πάρει ως δώρο γενεθλίων, θα μπορούσαμε να το δοκιμάσουμε. Έκανα όσο πιο γρήγορα μπορούσα: όσο νωρίτερα θα έφτανα, τόσο περισσότερο χρόνο θα είχαμε για να παίξουμε. Τίποτα δεν θα μπορούσε να με σταματήσει.
Απόφυγα κάποιον που έκανε βόλτα το σκυλί του, και στη συνέχεια εκτόπισα μια μητέρα σπρώχνοντας το καρότσι του μωρού. Πιο μακριά μπορούσα να διακρίνω μια κυρία, που προφανώς επέστρεφε από το σουπερμάρκετ και φόρτωνε τις γεμάτες σακούλες στο αυτοκίνητο. Κάποια στιγμή, μία από τις σακούλες σκίστηκε και όλα τα περιεχόμενά της έπεσαν στο έδαφος: τα κουτιά, τα φρούτα και διάφορα άλλα που κυλούσαν εδώ και εκεί στο δρόμο. Ευτυχώς, τίποτα δεν φαινόταν να έχει σπάσει, αλλά η γυναίκα σήκωσε τα μάτια της στον ουρανό και, με έναν πνιχτό αναστεναγμό, διαμαρτυρήθηκε: «Δεν μπορώ να το πιστέψω!»
Το μυαλό μου πήρε στροφές. Και τώρα τι έπρεπε να κάνω; Είχα δει τι είχε συμβεί. Σίγουρα εκείνη δεν είχε παρατηρήσει ότι το είχα δει. Θα μπορούσα να κοιτάξω προς την άλλη μεριά ή αλλιώς να προσποιηθώ ότι δεν είχα δει τα πράγματα που κοίτονταν στο έδαφος και να συνεχίσω το πετάλι. Εξάλλου, είχα κι άλλα πράγματα να κάνω! Ο Γιώργος με περίμενε.
Επιπλέον, είχα τελειώσει την εργασία μου με ταχύτητα φωτός για να έχω περισσότερο χρόνο να παίξω σπίτι του. Κι όμως, ακόμα κι από μακριά, δεν μπορούσα να αποφύγω το πρόσωπο της γυναίκας. Με τα χέρια της γεμάτα σακούλες, φαινόταν να ανησυχεί για όλα τα πράγματα που ήταν διάσπαρτα στο δρόμο. Από τον τρόπο που κινούταν, φάνηκε ότι πραγματικά δεν ήξερε τι να κάνει: αν έπρεπε να αφήσει κάτω τις τσάντες που κρατούσε ή να προσπαθήσει να μαζέψει τα πράγματα από κάτω.
Άρχισα να φρενάρω. Μα τι έκανα; Εμπρός, φύγε! Ήμουν σίγουρος ότι αν αυτό συνέβαινε σε μένα, κανείς δεν θα με βοηθούσε. Θα έπρεπε να το κάνω μόνος μου. Θα ένιωθα κι εγώ ανόητος... Και τι θα έκανα αν συνέβαινε σε κάποιον που ήξερα καλά; Όσο περισσότερο κοίταζα, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσα ότι χρειαζόταν βοήθεια.
Όταν την πλησίασα, πήρα την απόφαση: ήθελα να την βοηθήσω. Φρενάρισα, κάνοντας τα λάστιχα να τσιρίξουν και, κατεβαίνοντας από το ποδήλατό μου, της είπα: «Περιμένετε, θα σας βοηθήσω». Λίγο διστακτική, η γυναίκα με κοίταξε καλά καλά, καθώς έπαιρνα τα πακέτα, τα βαζάκια και τα κονσερβοκούτια , που ήταν διάσπαρτα παντού.
Αισθάνθηκα ότι με παρακολουθούσε επιφυλακτικά. Πιθανώς θα έκανα το ίδιο, αν ήμουν στη θέση της. Δεν με γνώριζε, και θα μπορούσα να είμαι ένας μικρός κλέφτης που θα εκμεταλλευόταν την κατάσταση για να αρπάξει τα ψώνια της. Αλλά δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος.
Αφού είχα μαζέψει τα πράγματα, η γυναίκα μου είπε: «Σας ευχαριστώ. Θα μπορούσατε να τα βάλετε σε εκείνη την άδεια σακούλα στο πορτ μπαγκάζ;» Έγνευσα καταφατικά και κατάφερα να τα συμμαζέψω όλα. Επέστρεψα στο ποδήλατό μου, έτοιμος να αναχωρήσω για άλλη μια φορά για το σπίτι του Γιώργου.
Η κυρία μου χαμογέλασε πλατιά: «Σας ευχαριστώ πολύ, είστε πολύ ευγενικός. Ευτυχώς, υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εσάς που βοηθούν τους άλλους!» Χαμογέλασα ντροπαλά και έφυγα.
Ουάου, ήμουν περήφανος για τον εαυτό μου! Ήταν τόσο αποκαρδιωμένη όταν την πλησίασα, ήταν φανερό στο πρόσωπό της, αλλά το μόνο που χρειάστηκε ήταν μια μικρή χειρονομία για να επιστρέψει το χαμόγελο στα χείλη της. Και το καλύτερο απ’ όλα, δεν είχα χάσει πολύ χρόνο. Είχα όλο το απόγευμα να παίξω με τον Γιώργο. Ένιωσα πολύ καλά γι 'αυτό, επειδή την είχα κάνει να αισθανθεί καλύτερα.
Χωρίς αμφιβολία, αν δεν την είχα βοηθήσει, θα μπορούσε να διαχειριστεί την κατάσταση η ίδια. Απλώς θα είχε ξοδέψει τον διπλάσιο χρόνο και θα επέστρεφε σπίτι όλο νεύρα εξαιτίας αυτού που είχε συμβεί. Αλλά ξέρω ότι είχα συνεισφέρει στο να αισθανθεί καλύτερα.
Απροσδόκητα, ήρθε στο μυαλό μου μια λέξη που είχα ακούσει πριν από λίγες ημέρες: προ-κοινωνικότητα. Θυμάμαι ότι σημαίνει θετική συμπεριφορά προς άλλους ανθρώπους, χωρίς αντάλλαγμα. Σκέφτηκα ότι είμαι προ-κοινωνικός: προφανώς, έχω στην καρδιά μου την ευημερία των άλλων ανθρώπων. Δεν είμαι τόσο ατομικιστικής όσο πίστευα. Και ίσως ακόμη και με τον δικό μου μικρό τρόπο μπορώ να κάνω κάτι για να βελτιώσω τον κόσμο στον οποίο ζούμε.

Elisabetta Conte

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *